Wprowadzenie

Metoda, która uwzględnia indywidualność Twojego konia

Metoda werkowania kopyt, rozwinięta przez SANHCP*, ma swoje podstawy w badaniach dzikich koni żyjących w USA, które przeprowadził Jaime Jackson. SANHCP wywodzi się od AANHCP**, organizacji, której metody zostały udoskonalone i dopasowane do warunków europejskich przez kolejnych specjalistów od naturalnej pielęgnacji kopyt (przede wszystkim przez Ove Lind***).

Każdy koń jest osobnikiem jedynym w swoim rodzaju. Każde kopyto jest również jedyne w swoim rodzaju, choćby należalo do tego samego konia. Forma kopyta zależy od formy kości kopytowej i dlatego jest prawdopodobne, że każde kopyto konia będzie się cokolwiek różniło wyglądem od pozostałych, gdyż kości kopytowe nie występuja w dokładnie identycznych zestawach. Ani nawet w identycznych parach. Tu warto także zaznaczyć, że forma kopyta jest również zależna od środowiska, w ktorym żyje dany koń.

Ponieważ metoda uwzględnia sposób, w jaki kon "chce", aby jego kopyta wyglądały, nie istnieje ryzyko, że werkowanie jest w jakiś sposób szkodliwe dla konia. Wszystko dzieje się na warunkach dyktowanych przez konia. Warto zauważyć, że to nie człowiek "buduje" końskie kopyto, lecz że koń czyni to sam. To, co my - specjaliści od naturalnej pielęgnacji kopyt - robimy, polega na stworzeniu koniowi jak najlepszych warunków do tego, aby sam mógł wytwarzać takie kopyta, jakie chciałby mieć (tzn. takie, jakie miałby w optymalnych warunkach naturalnych).

*Swedish Association (Academy) of Natural Hoof Care Practitioners
** American Association od Natural Hoof Care Practitioners (obecnie: Association for the Advancement of Natural Horse Care Practices)
*** patrz: Swedish Hoof School

Naturalna forma kopyta

Przez naturalną formę kopyta rozumie się właśnie taką formę kopyta, do której koń dąży i którą by wytworzył, gdyby warunki były optymalne, a koń żyłby wolno. Kopyto o naturalnej formie ściera się zawsze równo, bez tendencji do wykrzywiania się w którąś stronę. Gdyby tak nie było, kopyta zmieniałyby formę nieustannie z biegiem czasu, co - jak udowodniono - nie następuje u dzikich koni. Niestety, konie udomowione żyją często w warunkach, które nie są optymalne dla ich zdrowia i kopyt.

Pielęgnacja kopyt jest dla człowieka sposobem częściowego kompensowania koniowi nienaturalnych dla niego warunków bytowania, w ktorych żyje w niewoli. Celem jest pomoc koniowi w odtworzeniu własnej, naturalnej formy kopyt, a także - jeśli istnieje taka potrzeba - pomoc w zachowaniu tej formy.

Leczy uszkodzenia i deformacje

Okazało się, że - poprzez werkowanie konia metodą, którą reprezentuje SANHCP (oraz trzymanie koni niepodkutych) - można wyleczyć wiele mających związek z kopytami problemów, które tradycyjne metody uważają za niemożliwe do wyleczenia lub którym, wg metod tradycyjnych, trudno zaradzić.

Powód, dla którego metoda naturalna "działa", jest taki, że w kopycie o naturalnej formie nie mają miejsca żadne nieprawidłowe obciążenia tworzywa kopyta. Naturalna forma powoduje także, że kopyto może spełniać swoją funkcję w najlepszy sposób, czyli być sprawnie działającym mechanizmem.

Tak oto, do rutyny należy rehabilitacja: przewlekłego ochwatu, rotacji kości kopytowej, opuszczenia kości kopytowej, na wskroś biegnących szczelin, pęknięć itd. Żaden z powodów wymienionych powyżej nie powinien i wcale nie musi oznaczać konieczności zlikwidowania konia.
Oczywiście, w ramach odpowiedzialności za konia, właściciel zainteresowany trwałym rezultatem, powinien starać się usunąć ze środowiska, w którym żyje jego koń, czy też ze sposobu żywienia konia, te czynniki, które powodują problemy. Samo "chodzenie na boso" nie wystarcza. Sam fakt niekucia konia, choćby dbano o jego kopyta w sposób naturalny, nie zrobi z niego "bosego konia zdolnego do sportowego wyczynu" (choć wiele kłopotów z kopytami zanika). Ale widziana jako część naturalnego sposobu dbania o konia, metoda ta działa perfekcyjnie.

Metoda a prawo dotyczące ochrony zwierząt

SANHCP respektuje i zawsze przestrzega §11 szwedzkiego prawa o ochronie zwierząt, który brzmi:
Zabiegi operacyjne oraz zastrzyki dawane zwierzętom mają być zlecane weterynarzom. To samo obowiązuje przy innych zabiegach, mających na celu zapobieganie, wykazanie, niesienie ulgi w lub leczenie choroby lub kontuzji zwierzęcia, jeśli ów zabieg może powodować cierpienie większe, niż nikłego stopnia.

Metoda werkowania SANHCP (wówczas z Ove Lind na czele) została rozpatrzona i zatwierdzona przez szwedzki urząd ochrony zwierząt ("Djurskyddsmyndigheten") już w roku 2004. Zatwierdzona została także metoda rehabilitacyjnego werkowania m in koni z ochwatem.